ترس از پرواز در کودکان

توسط دنیای کودک من
ترس از پرواز در کودکان

یک تعطیلات خانوادگی که باید هیجان انگیز و سرگرم کننده باشد، می تواند از همان ابتدا بخاطر کودکی که اضطراب زیادی در مورد پرواز دارد، انجام نشود. ترس از پرواز در میان افراد در هر سنی رایج است، اما به ویژه در کودکان می تواند دشوار باشد. خوشبختانه، تکنیک‌های متعددی وجود دارد، بدون اینکه از دارو استفاده کنید می‌توانید اضطراب پرواز را در کودک کاهش دهید. با برنامه ریزی، پشتکار و صبر، شانس بیشتری برای کاهش این اضطراب دارید.

گام اول

درباره ترس از پرواز از فرزندتان سؤال بپرسید. صحبت کردن با فرزندتان در مورد ترس هایش آنها را بدتر نمی کند بلکه اولین قدم برای توانمندسازی فرزندتان برای غلبه بر اضطراب است. از فرزندتان بازجویی نکنید، اما در مورد منابع و ویژگی های ترس از پرواز سؤال بپرسید.

ترس کودک از پرواز اغلب به یکی از موارد زیر خلاصه می شود:

  1. ناتوانی در تصور اینکه چگونه یک هواپیمای سنگین می تواند در هوا بماند.
  2. ترس از فضاهای بسته و/یا محدودیت در انجام کارها.
  3. تجربه بد قبلی، یا داستان‌های تجربیات بد دیگران؛ گزارش های رسانه ای از سقوط هواپیما، تهدید امنیتی هوایی، یا تجربه بد پرواز.

شما می توانید با تأیید و همدلی با کودک، علل ترس را بررسی کنید: “اولین باری که پرواز کردم، ترسیدم که هواپیما از آسمان سقوط کند.

«نظر شما در مورد آن چیست؟» من متوجه شده ام که در فضاهای شلوغ، مانند واگن مترو ، احساس ناراحتی می کنید. «آیا این موردی است که شما را در مورد هواپیما آزار می دهد؟» یا، به سادگی از آنها دعوت کنید تا صحبت کنند: «به من بگویید در مورد سفر هواپیمای ما که در راه است، چه فکر می کنی؟»

هرچه اطلاعات دقیق تری در مورد ماهیت ترس های پروازی فرزندتان بدانید، رویکرد شما برای مقابله با آن می تواند دقیق تر باشد.

درمان ترس از پرواز کودکان

گام دوم

اطلاعاتی در مورد نحوه پرواز هواپیماها ارائه دهید. به راحتی می توانید مطالب زیادی در مورد ایمنی پرواز پیدا کنید. با این حال، آمار به تنهایی باعث نمی شود که اضطراب کودک در مورد سوار شدن به هواپیما از بین برود. صحبت کردن در مورد نحوه پرواز هواپیماها و نشان دادن آنها به کودک به احتمال زیاد یک استراتژی موثرتر است.

کتاب‌هایی درباره هواپیما و پرواز، اسباب‌بازی‌های کپی هواپیما و فیلم‌هایی درباره پرواز به کودکتان نشان بدهید. با فرزندتان ماشین های پرنده کوچک بسازید و امتحان کنید. اگر در نزدیکی موزه هوانوردی دارید، با او به موزه رفته و به هواپیماها نگاه کنید. اجازه دهید فرزندتان با کارشناسان پرواز آنجا صحبت کند.

گام سوم

اگر ممکن است اجازه دهید کودک هواپیماها را در حال حرکت ببیند. هنوز فرصت‌هایی برای تماشای هواپیماها در حال عمل وجود دارد، و این نوع تجربه می‌تواند اعتماد به نفس را در او القا کند.

سعی کنید از یک فرودگاه کوچک یا فرودگاه منطقه ای شروع کنید. یک نقطه (مجاز) را پیدا کنید که در آن بتوانید پرواز و فرود هواپیماهای کوچکتر را تماشا کنید و در مورد روند اتفاقات (و تجربه در داخل هواپیما) صحبت کنید. اگر بتوانید خلبانی پیدا کنید که مایل است کمی در مورد پرواز صحبت کند، خیلی بهتر است.

در حالی که محدودیت‌های امنیتی مدرن، دریافت نماهای از نزدیک هواپیماهای مسافربری در حال حرکت و رسیدن به یک فرودگاه بزرگ را بسیار دشوارتر می‌کند، هنوز هم ممکن است بتوانید فرصت‌هایی را برای انجام این کار با فرزندتان پیدا کنید (که باعث هشدار امنیتی نمی‌شود).

ترس از پرواز در فرزندان

گام چهارم

درباره همه افرادی که برای ایمن کردن پرواز تلاش می کنند صحبت کنید. به فرزند محتاط خود اطلاع دهید که به معنای واقعی کلمه ده ها نفر هستند که وظیفه آنها این است که مطمئن شوند هواپیما سالم و آماده پرواز است. در مورد مهندسان ایمنی و خلبانان صحبت کنید. با فرزندتان صحبت کنید که چگونه همه افسران امنیتی و ماشین آلات و پست های بازرسی استفاده می کنند تا پرواز را ایمن تر کنند.

گام پنجم

بر «حساسیت زدایی تدریجی» تاکید کنید. اطلاعات و آشنایی، دشمنان اضطراب هستند. حساسیت زدایی تدریجی یک رویکرد آهسته و گام به گام برای کمک به فرد برای راحت تر شدن با موقعیت یا شرایطی است که باعث اضطراب می شود. به عنوان مثال، کسی که از زنبورها وحشت دارد ممکن است کتاب بخواند و ویدیو تماشا کند. به تماشای گل بروید و در مورد اهمیت زنبورها برای گرده افشانی صحبت کنید. با یک زنبوردار صحبت کنید و کار او را از فاصله ای امن تماشا کنید. کت و شلوار زنبوری بپوشید و به کندوی دست ساز نزدیک شوید. و در نهایت، شاید بتوانید بدون تجهیزات به کندو نزدیک شوید.

نظر شما نسبت به این پست؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *